+31 20 40 67 550 info@net4kids.org

“Why should I learn Tamil? Suppose I happen to go back to Bihar, Tamil will be of no use. Teach me in Bihari language! I will learn it! Otherwise leave me in peace… I will earn a living by working in a banian company. Don’t refer to me as a child labourer.”

Dit zijn de woorden van Rohan, een jongen (9 jaar) uit Bihar (in het noorden van India) die samen met zijn familie in Tirupur woont. Als medewerkers van SAVE hem vragen naar de Bridge School te komen, is hij sceptisch. Wat heeft het voor zin als ik de taal toch niet versta?

In elke buurt (Ward) van Tirupur zijn er gemiddeld 100 migranten kinderen die niet naar school gaan, in heel Tirupur zijn dat meer dan 6000 kids. Uit verschillende regio’s in India komen (economische) migranten naar Tirupur in de hoop een beter betaalde baan te vinden in de textielindustrie. Bijna 40% van de populatie in Tirupur is van migrantenafkomst. 20% daarvan zijn families met jonge kinderen. Ze spreken de taal niet (India kent talloze verschillende talen) en de kinderen zwerven op straat als beide ouders aan het werk zijn in de fabrieken. Ze mogen dan wel niet werken in de fabrieken, ze zijn gedoemd om uiteindelijk zonder educatie ergens voor minimumloon aan het werk gezet te worden. Of alsnog stiekem aan het werk gezet te worden als kindslaaf. Onze lokale partner SAVE ziet deze kinderen dus ook als (potentiële) kinderarbeiders en zet alles op alles om deze kinderen naar school te krijgen.

In de Bridge schools wordt spelenderwijs en in de meest gesproken talen (met name Tamil en Hindi) lesgegeven. De stap naar het reguliere onderwijs na het overbruggingsonderwijs blijft nog steeds groot voor deze kinderen, omdat ook lesmateriaal niet of nauwelijks beschikbaar is in de verschillende talen.

De fabriekseigenaren die de migrantenarbeiders een baan aanbieden maken zich niet druk over onderwijs voor de migrantenkinderen. Want zo blijven, ook in de toekomst, goedkope, ongeschoolde arbeiders in hun fabrieken werken. Ook de overheid heeft niks geregeld voor deze migranten, en zo blijft SAVE met zijn Bridgeschool afhankelijk van externe financiering.

Aloysius blijft met zijn staf echter onverminderd lobbyen bij overheden en fabriekseigenaren om dit probleem aan te pakken. Ook blijven medewerkers en leraren van de scholen in gesprek met de ouders. Sommige zien de noodzaak van onderwijs namelijk niet in en denken alleen op korte termijn, “we gaan na 6 maanden toch weer terug naar huis”. Of ze zouden wel heel graag onderwijs willen voor hun kinderen, maar durven (mede door de taalbarrière en schaamte) niet te vragen om hulp. Voorlichting en bewustwording is daarom een belangrijk onderdeel van de programma’s van SAVE.

Net4kids investeert samen met fantastische investeerders in het verbeteren van het overbruggingsonderwijs, zodat elk kind van elke afkomst & taal zich er kan ontwikkelen. Kinderen worden zo steeds meer onderdeel van de gemeenschap. En met de Green Park Smart School (basis & middelbaar onderwijs) en de beroepsopleidingen van SAVE kunnen migrantenkinderen echt een toekomst opbouwen voor zichzelf. En gaan ze wellicht straks ook werken in de textielindustrie, maar dan als geschoolde arbeider, zodat ook andere functies beschikbaar worden.

Hopelijk ziet Rohan dit straks ook in, en werkt hij zich misschien wel op tot fabriekseigenaar? Dat zou wel heel stoer zijn! En hopelijk zorgt hij dan voor onderwijs voor de kinderen van zijn medewerkers.